Jezus zichtbaar maken in een wereld van ruis

Het begint vaak klein. Een klein plastic poppetje dat via de post wordt verstuurd, een kort berichtje op Facebook, of een gesprek bij de koffieautomaat. Maar de vraag die erachter ligt is fundamenteel voor ons als volgelingen van Christus: hoe maken we Hem vandaag de dag zichtbaar? Niet als een historisch figuur uit een stoffig verleden, maar als een levende kracht in een wereld die gedomineerd wordt door algoritmes, snelle notificaties en constante afleiding.

Als iemand die dagelijks met technologie werkt, zie ik hoe de wereld om ons heen steeds ‘kleiner’ wordt door connectiviteit, maar paradoxaal genoeg vaak ook eenzamer. We staan altijd ‘aan’, maar zijn we ook werkelijk aanwezig?

De meester van het moment

In de evangeliën zien we een patroon in de bediening van Jezus dat in schril contrast staat met onze moderne haast. Hoewel Hij een missie had die de hele mensheid omvatte, verloor Hij nooit het individu uit het oog. Of Hij nu sprak tot duizenden of onderweg was naar een dringende genezing, Hij had de gave om de wereld om Hem heen stil te zetten voor die ene persoon.

Denk aan de vrouw die in de menigte zijn kleed aanraakte. Jezus was onderweg naar het huis van Jaïrus, wiens dochter op sterven lag. De druk moet enorm zijn geweest. Toch stopte Hij. Hij negeerde de haast van de discipelen en de druk van de menigte om die ene vrouw werkelijk te zien en haar te genezen. Voor de Heiland was het ‘nu’ nooit een obstakel voor Zijn missie; het ‘nu’ wás Zijn missie.

Een les uit de overkant: het principe van één voor één

Voor ons als leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen wordt dit principe prachtig bekrachtigd in het Boek van Mormon. Wanneer de opgestane Heer de Nephieten in het land Overvloed bezoekt, zien we een tafereel dat de essentie van Zijn karakter blootlegt. In 3 Nephi 17 lezen we dat Hij de menigte vraagt hun zieken en behoeftigen bij Hem te brengen. Hij geneest hen, maar de manier waarop Hij dat doet, is veelzeggend.

In vers 21 lezen we:

‘En toen Hij die woorden had gezegd, weende Hij, en de menigte getuigde ervan, en Hij nam hun kleine kinderen één voor één en zegende hen en bad tot de Vader voor hen.’

Dit ‘één voor één’ is de sleutel. Hij had een collectieve zegen kunnen uitspreken over de hele groep. Dat zou efficiënter zijn geweest, zeker naar onze moderne maatstaven van tijdbeheer. Maar de Heiland werkt niet met gemiddelden of doelgroepen. Hij werkt met zielen. Door elk kind één voor één vast te houden en te zegenen, liet Hij zien dat ware liefde altijd persoonlijk is.

De blik van de bisschop: van groep naar individu

In mijn eigen leven krijgt dit principe nog een extra dimensie door mijn roeping als bisschop. In die rol draag ik de verantwoordelijkheid voor een hele wijk, een diverse groep mensen met elk hun eigen uitdagingen, vreugden en noden. Het is een taak waarbij je voortdurend moet waken over het geheel: de organisatie, de programma’s en het geestelijk welzijn van de gehele gemeenschap.

Soms voelt die verantwoordelijkheid te groot aan en de verleiding is groot om in ‘systemen’ of ‘groepen’ te gaan denken om de druk beheersbaar te houden. Maar ik heb gemerkt dat mijn bediening pas echt kracht krijgt wanneer ik die brede blik durf te vernauwen tot die ene persoon die voor me zit. Wanneer we als leidinggevenden nadenken over hoe we kunnen helpen, is mijn uitgangspunt altijd: één individu tegelijk.

Zelfs als ik nadenk over de noden van de wijk, probeer ik geen anonieme massa te zien, maar het gezicht van die ene broeder of zuster die worstelt. Als ik me afvraag hoe we de liefde van de Heiland beter kunnen verspreiden, denk ik aan één specifieke persoon en hoe ik diegene op dat moment kan dienen. Want uiteindelijk kun je de hele groep alleen echt bereiken door de enkeling nooit uit het oog te verliezen. Het is de kunst om de herder te zijn die de negenennegentig veilig achterlaat om dat ene schaap te zoeken.

Christus zichtbaar maken in 2026

Als wij zeggen dat we Jezus zichtbaar willen maken in de wereld, dan betekent dit dat we Zijn ‘één voor één’-benadering moeten overnemen. In een tijd waarin we vaak gefragmenteerd communiceren via schermen, is onverdeelde aandacht een vorm van heilige bediening geworden.

Het naar de kerk gaan en in de week ons leven leiden is belangrijk, maar de werkelijke zichtbaarheid van Christus ontstaat in de momenten waarop we de ruis durven uit te schakelen. Wanneer we onze smartphone wegsteken om echt naar de ogen van onze naaste te kijken. Wanneer we in een vergadering niet alleen luisteren naar de feiten, maar ook naar de onuitgesproken zorgen van een collega.

Jezus zichtbaar maken betekent dat we een spiegel proberen te zijn van Zijn aandacht. Het betekent dat we in een wereld die schreeuwt om aandacht, kiezen voor de zachtmoedigheid van het luisteren.

Onze persoonlijke bediening

Het poppetje dat ik verstuur is slechts een symbool. De werkelijke ‘zichtbare Jezus’ moeten wij zijn. Wij zijn Zijn handen, Zijn stem en Zijn ogen in deze moderne tijd. Het Boek van Mormon leert ons dat we ‘te allen tijde en in alle dingen en op alle plaatsen’ als getuige van God moeten optreden (Mosiah 18:9). Dat getuigenis zit hem niet altijd in grote woorden of diepe leerstellingen, maar vaak in de rust die we uitstralen in een chaotische wereld.

Laten we onszelf vaker afvragen: wie heeft vandaag mijn ‘één voor één’-aandacht nodig? Wie in mijn omgeving voelt zich onzichtbaar in de massa van de digitale wereld? Als we de tijd nemen voor het individu, zoals de Heiland dat deed bij de kinderen in het land Overvloed, dan wordt Hij werkelijk zichtbaar. Dan is Hij niet langer een concept of een beeldje op een kast, maar een levende aanwezigheid in onze gesprekken, onze daden en onze gemeenschap.