Een geschenk dat je niet voor jezelf kunt houden

Kerstmis is voor velen van ons de mooiste tijd van het jaar. De lichtjes in de straten, de geur van dennennaalden en die specifieke sfeer van verbroedering doen iets met een mens. Het is een tijd waarin we instinctief vaker stilstaan bij wat we voor elkaar betekenen. We geven cadeaus, niet omdat het moet, maar omdat we de mensen om ons heen willen laten weten dat we ze waarderen.

Maar het mooiste aan Kerstmis vind ik niet de pakjes onder de boom. Het is de onderliggende gedachte van ‘delen’. Als we iets werkelijk waardevols hebben gevonden – een goed boek, een prachtig muziekstuk of een levenswijze die ons rust geeft – dan is het bijna onmogelijk om dat voor onszelf te houden. Dat is precies de reden waarom ik, juist in deze periode, graag vertel over mijn geloof.

De schat die we instinctief willen delen

Ouderling David A. Bednar, een leider in mijn kerk die ik zeer waardeer, legde dit principe ooit uit aan de hand van een heel herkenbaar voorbeeld. Hij stelde dat wanneer we een geweldig restaurant ontdekken of een film zien die ons diep raakt, we niet wachten tot iemand ons vraagt om een aanbeveling. We vertellen het spontaan aan onze vrienden en familie. We zeggen: ‘Dit moet je echt zien’ of ‘Hier moet je eens gaan eten’.

Dat is precies hoe ik mijn lidmaatschap van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen ervaar. Ik vertel er niet over omdat ik een quotum moet halen of omdat ik vind dat iedereen precies moet denken zoals ik. Ik vertel erover omdat ik een ‘schat’ heb ontdekt die mijn leven zoveel rijker heeft gemaakt. Het evangelie van Jezus Christus is voor mij geen abstracte theorie, maar een bron van licht die ik instinctief wil delen met anderen, zeker in een wereld die soms behoorlijk donker kan aanvoelen.

In het Nieuwe Testament zien we dit ook gebeuren. Wanneer Andreas Jezus ontmoet en beseft wie Hij is, rent hij niet weg om die kennis voor zichzelf te houden. Hij zoekt zijn broer Simon op en zegt simpelweg: ‘Kom en zie’ (Johannes 1:40-47). Geen ingewikkeld betoog, geen dwang, maar een oprechte, vrijblijvende uitnodiging om deelgenoot te worden van iets moois.

Geen magische oplossing voor een perfect leven

Nu wil ik daar direct iets eerlijks aan toevoegen. Er bestaat soms een misverstand dat gelovige mensen hun leven perfect op de rit hebben, of dat geloof een soort ‘magisch schild’ is tegen alle ellende. Ik kan je uit eigen ervaring vertellen: dat is het niet.

Lid zijn van deze kerk en geloven in Christus betekent niet dat mijn problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ook ik ken momenten van diepe twijfel, stress en verdriet. Ik worstel met de dagelijkse uitdagingen van het leven, met professionele druk en met mijn eigen tekortkomingen. Geloof is geen ‘escape room’ uit de realiteit.

Wat het wel is? Een kompas. Wanneer ik midden in een storm zit, zorgt mijn geloof er niet voor dat de wind gaat liggen, maar het geeft me een anker zodat ik niet wegdrijf. Het geeft me een perspectief dat verder reikt dan de dag van vandaag. Het herinnert me eraan dat ik er niet alleen voor sta en dat er een diepere betekenis zit in de moeilijkheden waar we doorheen gaan. Het evangelie biedt geen magische oplossing, maar het biedt wel de kracht om te volharden en de hoop dat er na de nacht altijd weer een ochtend komt.

Een kerk van mensen, niet van heiligen

Soms kijken mensen naar de kerk en zien ze een instituut. Maar als ik naar mijn kerk kijk, zie ik vooral een gemeenschap van mensen. En laten we eerlijk zijn: we zijn geen kerk van perfecte mensen. Integendeel. We zijn een verzameling van individuen die allemaal hun eigen rugzak meedragen, hun eigen fouten maken en hun eigen strijd voeren.

Wat ons bindt, is de wens om voor elkaar te zorgen. We proberen de ‘engelen’ te zijn die Christus uitzendt om anderen te helpen. Dat klinkt misschien heel vroom, maar in de praktijk is dat heel aards: het is een maaltijd brengen bij een zieke buur, een luisterend oor bieden aan iemand die het even niet meer ziet zitten, of simpelweg elkaars lasten helpen dragen zonder oordeel. We zijn leerlingen die proberen te groeien, struikelend en wel, maar altijd met de blik gericht op hetzelfde licht.

Respect voor jouw pad

Iets wat voor mij essentieel is in dit hele verhaal, is respect. Ik heb een diepe bewondering voor de manier waarop anderen hun leven inrichten en wat zij geloven. Of je nu moslim bent, jood, katholiek, boeddhist of overtuigd atheïst: ik geloof oprecht dat ieder mens op zoek is naar waarheid en goedheid op zijn of haar eigen manier.

Mijn verlangen om mijn geloof te delen komt niet voort uit een gevoel van superioriteit. Ik denk niet dat ik ‘het’ allemaal weet en jij niet. Het komt voort uit verbondenheid. Juist omdat ik zoveel respect heb voor jouw zoektocht, deel ik graag wat mij helpt in de mijne. Jouw overtuigingen doen niets af aan de mijne, en de mijne hopelijk ook niets aan die van jou. We kunnen van elkaar leren en elkaar versterken in die gemeenschappelijke zoektocht naar meer licht en hoop.

Een uitnodiging voor deze kerst

Met Kerstmis vieren we de geboorte van Hem die we het ‘Licht van de Wereld’ noemen. Ik weet dat er op dit moment veel mensen zijn die verlangen naar dat licht. Misschien voel je je eenzaam, misschien maken de zorgen over de wereld je angstig, of misschien ben je gewoon op zoek naar meer diepgang en betekenis in je dagelijks leven.

Mijn boodschap aan jou is simpel: dat licht is er. Die hoop is beschikbaar. En soms vinden we die hoop op plekken waar we het niet direct verwachten.

Ik reik je daarom mijn hand uit. Niet om je ergens toe te dwingen, maar om je te laten weten dat onze kerkdeuren openstaan. Niet voor perfecte mensen, maar voor iedereen die behoefte heeft aan een gemeenschap waar we proberen Christus te volgen door elkaar lief te hebben en op te bouwen.

Als je nieuwsgierig bent naar hoe ik de dingen zie, of als je gewoon eens wilt praten over de grote vragen van het leven zonder dat daar direct een conclusie aan verbonden moet worden, weet dan dat je welkom bent. Mijn uitnodiging is precies die van Andreas lang geleden: kom en zie. Geheel vrijblijvend, vanuit een oprecht hart en met het allergrootste respect voor wie jij bent en waar jij staat in het leven.

Ik wens je een kerstperiode vol licht, hoop en vooral veel menselijke warmte toe.