Wat voor god zou jij eigenlijk willen?

In gesprekken over zingeving en geloof kom ik vaak op hetzelfde punt uit. Mensen vragen me oprecht: ‘Hoe kun je nu in een God geloven terwijl er zoveel ellende is in de wereld?’ Het is een van de meest eerlijke en begrijpelijke vragen die er zijn. Als we kijken naar oorlogen, ziekte en persoonlijk verlies, dan lijkt de afwezigheid van een almachtige stuurman de meest logische conclusie.

Toch stel ik dan vaak een tegenvraag: ‘Wat voor God zou je eigenlijk willen?’

De god van de mirakels of de god van de groei?

Vaak dromen we onbewust van een God die als een soort geest uit een lamp onze wensen vervult. Een God die elke dag mirakels verricht, alle pijn onmiddellijk wegneemt en de wereld direct in een paradijs verandert. Dat klinkt aantrekkelijk, maar als we dieper graven, rijst de vraag: zouden we daar echt gelukkiger van worden? Of beter nog: zouden we daar als mens van groeien?

In mijn geloofsovertuiging kijken we op een specifieke manier naar het begin van ons menselijk verhaal, en dat werpt een heel ander licht op deze kwestie.

Een keuze voor wijsheid in de hof van eden

Het verhaal van Adam en Eva wordt vaak verteld als een tragische fout, maar wij zien dat anders. In de Hof van Eden woonden ze in een paradijs waar geen pijn was, maar ook geen vooruitgang. Ze kregen de keuze om te eten van de boom van kennis van goed en kwaad. Ze beseften heel goed dat die keuze betekende dat ze de hof moesten verlaten.

Ze kozen voor de mogelijkheid om:

• Vreugde te ervaren door ook tegenslag te kennen.
• Het verschil te leren tussen goed en kwaad door zelf keuzes te maken.
• Vooruitgang te boeken in plaats van eeuwig in een statische toestand te blijven.

Zonder die ‘val’ zouden we simpelweg stilstaan. We zouden geen ervaringen opdoen, geen lessen leren en uiteindelijk niet de persoon worden die we potentieel kunnen zijn.

Waarom een ‘mirakelgod’ onze vrijheid zou beperken

Het concept van keuzevrijheid is de kern van ons bestaan. We geloven dat we, voordat we hier op aarde kwamen, bij onze Hemelse Ouders leefden. Daar werd ons uitgelegd dat het tijd was om op eigen benen te leren staan. Dat proces is essentieel voor onze groei, maar het brengt een groot risico met zich mee: we maken fouten. En anderen maken fouten die ons raken.

Als God bij elk onrecht of bij elke foute keuze direct zou ingrijpen, zou onze keuzevrijheid ophouden te bestaan. We zouden dan geen vrije actoren meer zijn, maar figuranten in een toneelstuk waar de regisseur elke beweging corrigeert.

Bovendien is de wereld een web van connecties. Een mirakel voor de één kan een nadeel zijn voor de ander. Als God de natuurwetten of de menselijke wil constant zou ombuigen om ellende te voorkomen, zouden we nooit leren omgaan met de realiteit van oorzaak en gevolg.

Een heilsplan voor wanneer we het fout doen

Omdat onze Hemelse Vader wist dat we fouten zouden maken en dat het leven zwaar zou zijn, liet Hij ons niet aan ons lot over. Er was een oplossing nodig voor de schuld die we onvermijdelijk zouden opbouwen en voor de pijn die we zouden ervaren.

Dat is waar de rol van Jezus Christus centraal staat. Hij nam het op zich om onze lasten te dragen en te lijden voor onze zonden. Niet om de strijd van ons over te nemen, maar om de weg terug naar huis open te houden, ongeacht hoe vaak we struikelen. Dit betekent dat we mogen leren, vallen en weer opstaan.

Kracht in plaats van een oplossing

De belangrijkste les die ik heb geleerd, is dat geloof niet bedoeld is om het leven makkelijker te maken door alle problemen weg te nemen. Het wordt wel ‘makkelijker’ op een andere manier: door de belofte dat we nooit alleen zijn en dat we altijd de kracht zullen vinden om met onze uitdagingen om te gaan..

God belooft ons niet dat de storm zal gaan liggen zodra we erom vragen. Hij belooft ons wel:

• Kracht om de storm te doorstaan.
• Inzicht om te begrijpen wat we uit de situatie kunnen leren.
• Troost die ons hart rust geeft, zelfs als de omstandigheden niet veranderen.

De realiteit van diep menselijk lijden

Ik besef dat dit makkelijk klinkt als je het zo opschrijft, maar de praktijk is weerbarstig. Het verlies van een dierbare of het horen van een diagnose van een ongeneeslijke ziekte zijn momenten die je niemand toewenst. Het zijn de zwartste bladzijden in een mensenleven.

Toch durf ik te beweren dat er juist in die diepe dalen lessen te leren zijn die we nergens anders vinden. Wanneer we naar het eeuwig plan kijken — het idee dat dit leven slechts een kort hoofdstuk is in een veel groter verhaal — krijgt die pijn een andere dimensie. Het geeft een vorm van aanvaarding en rust. Het stelt ons in staat om te zeggen: ‘Dit is ongelooflijk zwaar, maar ik weet dat ik erdoorheen kan en dat ik er uiteindelijk door zal groeien.’

Een uitnodiging tot reflectie

Mensen die op zoek zijn naar een mirakelgod, nodig ik uit om eens bij dit perspectief stil te staan. Wat als God geen problemen wegneemt, maar ons de middelen geeft om ermee om te gaan? Dat is een fundamenteel verschil. Een God die alles voor je oplost, behandelt je als een kind. Een God die je de kracht geeft om het zelf te doen, behandelt je als een volwaardig wezen met een goddelijk potentieel.

Geloof is voor mij geen ‘escape’ uit de realiteit, maar een gereedschapskist om die realiteit met opgeheven hoofd tegemoet te treden. In de moeilijkste momenten, wanneer ik me afvraag ‘of dit nog wel gaat’, vind ik door gebed de bevestiging: ‘Je kunt dit.’ Dat vertrouwen in een Hemelse Vader die weet wat echt het beste voor ons is — ook als dat pad over scherpe stenen loopt — is enorm leerrijk.

Ik nodig iedereen uit om na te denken over die vraag: wat voor God zou jij willen? Misschien ontdek je dat een God die je kracht geeft, uiteindelijk veel waardevoller is dan een God die alleen maar mirakels verricht.