Collectief egoïsme is volgens mij de superlatief van individualisme. Een
gezonde portie egoïsme of individualisme is goed. Je hebt geen
wij zonder
ik. Maar ik ben bang dat er enkel nog
ik is.
Soms wordt het vergoeilijkt als het NIMBY syndroom oftewel
Not In My Back Yard. Het mag overal, maar niet in mijn buurt.
Een mooi voorbeeld daarvan is het gebeuren rond groene stroom. We willen allemaal een beter milieu, omdat gezonder is voor de
ik. Maar het mag de
ik niks kosten. Of overlast bezorgen. Windmolens zijn super, maar ze mogen nergens staan of
ik heb er last van. Maar ze moeten er zeker wel zijn. Zonnepanelen zijn ook super voor groene stroom, maar
ik wil er niet voor betalen.
Iedereen beseft dat onze sociale zekerheid ontploft als er niks gebeurt. De langdurige zieken en eeuwige werklozen moeten zeker aangepakt worden. Maar
ik niet indien ik mij enkele weken ziek meld om lekker rustig aan zee te kunnen gaan uitwaaien.
Ik ben zeker niet zonder reden werkloos als
ik er voor kies om enkele jaren thuis te blijven om voor de kinderen te zorgen. Die
ander, ja, dat is een profiteur, maar
ik ben dat zeker niet.
Iedereen moet langer werken, maar iedere
ik heeft zelf wel een zwaar beroep. Langer werken, dat is voor anderen, maar niet voor
ik.
Ik heb recht om op 55 op pensioen te gaan en liefst nog met zekerheid op een uitgebreid pensioen.
Vakbonden streden ooit voor sociale verbetering, voor het collectieve goed. Nu zijn vakbonden de vakverenigingen van het collectief egoïsme. Iedereen moet inleveren, maar
ik zeker niet.
Ik heb recht op behoud van alle verworven rechten, zelfs ls het gaat om recup van niet-gewerkte dagen.
Dit land is gebouwd van laag op laag van verworven rechten die geen enkele
ik nog wil afgeven. Die laagjesmentaliteit zorgen voor een lasagne aan kosten die verklaren waarom ons land 54% overheidsbeslag heeft, maar anderzijds moet besparen op essentiële kerntaken zoals onderwijs, openbaar vervoer of het gevangeniswezen.
Maar er wordt niet gestaakt om het beter te maken, maar gestaakt om de individuele rechten te behouden. Cipiers staken omdat ze liever niet efficiënter werken, maar liever toch meer volk aan het werk houden gedurende de nacht, want dan is het makkelijk werken voor extra nachtpremies. Spoorpersoneel staakt omdat ze 36 uren werken per week gecompenseerd willen zien door tal van premies en extra recup dagen, zelfs recup voor verlofdagen.
Ik kan nog lang doorgaan, maar zolang vakbonden enkel maar de vakverenigingen van het collectief egoïsme zijn en niet opnieuw vanuit solidariteit gaan handelen, gaat dit land kapot door de stakingen. Dan mogen ze nog lang afgeven op de mensen die kapitaal hebben, maar die mensen zullen dan al lang weg zijn naar andere oorden. Wie achterblijft is de massa
ikken die plots zullen wakker worden in een land waar ze n
iks meer hebben.
Ontdek meer van GeensZins
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.