Pleidooi tegen kindereuthanasie

De afgelopen dagen was er heel wat te doen omtrent het volgend filmpje:     Om het even te duiden: in ons land staat men op het punt een wetsvoorstel van Jean-Jacques De Gucht goed te keuren die euthanasie op minderjarigen toelaat. Daarmee zouden we het eerste land ter wereld zijn en bijgevolg heeft dit al behoorlijk wat aandacht gekregen in de buitenlandse pers. In Canada heeft dit dokter Saba geïnspireerd om bovenstaand filmpje te maken.   Persoonlijk ben ik tegen euthanasie omdat ik als Mormoon het leven een geschenk van God beschouw en het als een basisgebod beschouw dat wij niet mogen beschikken over dit geschenk, hoewel we totale keuzevrijheid hebben gekregen om de geboden van onze Hemelse Vader te respecteren of niet. Moord is en blijft één van de zonden die kunnen leiden tot het totale verlies op redding na de dood.   Maar nu even over dit filmpje. Criticasters werpen meteen op dat deze wet enkel het zelfbeschikkingsrecht regelt van de mensen. De vraag is dus opnieuw of je zelf over je leven mag beschikken? Is zelfmoord ook moord of niet? Als gelovige is dit voor mij een simpele vraag en is het antwoord ook simpel ja. Maar de vraag die ik me stel is of deze wet niet de weg plaveit voor minder zelfbeschikking. Broeder Stockmans van de Broeders van Liefde schreef al een passende column “De glijbaan van de zelfbeschikking”. Ik zet deze link niet zomaar: lees eens goed wat hij schrijft, zonder vooroordelen. Ik vind dat hij gelijk heeft.   De verdedigers van deze wet pleiten dat er voldoende maatregelen genomen zijn om minderjarigen te beschermen, dat enkel als ze het zelf willen er euthanasie mogelijk zal zijn en dat dus het hoger getoond filmpje naast de kwestie is. Ook met deze wet zou Jessica Saba niet geëuthanaseerd zijn. Is dat wel zo? Een kind is net zo beïnvloedbaar. Als onze maatschappij verder dit pad opgaat, waar het alledaags wordt of zelfs verheldendaad wordt als een ouderling euthanasie pleegt voor hij echt dement wordt of iemand met een mislukte geslachtsoperatie euthanasie pleegt, eindigen we dan niet in een maatschappij waar de maatschappelijke druk groot genoeg wordt “om het juiste te doen en de maatschappij niet tot last te zijn”?   Lijkt dit onmogelijk? Volgens mij niet. Ergens zit het in onze verwachtingen. Er is een aflevering in Star Trek, The next generation, waar Picard en zijn bemanning in aanraking komt met een maatschappij waar men op 65-jarige leeftijd geacht wordt naar een sterfhuis te gaan. In Cloud Atlas wordt het ook terloops vermeld dat men op een bepaalde leeftijd in een ethanasium verwacht wordt. Wie stilstaat bij wat er nu gebeurt, moet erkennen dat we een pad opgaan dat mogelijks naar zoiets zou kunnen leiden. 20 jaar geleden was een wet over euthanasie op kinderen ook onmogelijk. Bij de eerste wet dacht niemand dat euthanasie veel zou voorkomen, en zeker al niet bij psychische problemen. Laat staan dat iemand toen zou denken dat de kranten positief zouden berichten over mensen die euthanasie kiezen om zichzelf en anderen niet tot last te zijn. Dat deze wet nooit kan gebruikt worden voor moord op kinderen, wordt luidop geschreeuwd door de voorstanders. Alsof we dat nooit zouden toelaten… Neen? We plegen al moord op de alleronschuldigsten en allerzwaksten en allerkleinsten onder ons: abortus. Kortom, het respect voor het leven staat al minder hoog op de ladder dan het zelfbeschikkingsrecht.   Ik vind dat we beter dit pad niet opgaan, dat we beter op de weg blijven van een heilig respect voor het leven dat we gekregen hebben. Iedere stap in de wetgeving die moord legaliseert, is een stap op een reis in de verkeerde richting.