Lessen na 101 jaar: waarde en respect

Onze profeet Russell M. Nelson wordt 101 jaar. Dat is op zich al een mooie prestatie. Het wordt nog extra bijzonder als je weet dat hij in die 101 jaar 40 jaar gewerkt heeft als topdokter in de hartchirurgie en daarbij wereldwijde faam heeft verzameld door zijn pionierswerk en daarna nog eens vier decennia actief is geweest als kerkleider in de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Het was voor hem de moeite om eens een persoonlijke boodschap te delen, niet alleen aan de leden van De Kerk van Jezus Christus, maar aan de ganse wereld, via een opiniestuk in Time Magazine.

Wat mij daarbij meteen opvalt is dat hij twee wijze lessen geeft die hij weliswaar wortelt in het evangelie van Jezus Christus, maar niet zeggen “geloof in Christus”. Neen, hij roep op om te erkennen dat iedereen waarde heeft en waardigheid verdient. Nelson wijst er op, zoals wij geloven, dat iedereen een kind is van een Hemelse Vader en een Hemelse moeder. Alleen al dat feit, betekent dat we respect moeten hebben voor iedere mens. Hij wijst terecht op de positieve gevolgen van deze houding: het brengt emotioneel, mentaal en spiritueel evenwicht en hoe meer je dit omarmt, hoe meer je angst en vrees voor de toekomst zullen afnemen.

Net zoals onze profeet aanstipt, is dit vooral voor jongeren een belangrijke boodschap. Ik zie in mijn eigen gezin hoe adolescenten worstelen met angsten en onzekerheid. Er lopen veel onderzoeken naar de oorzaken. Ik denk dat er geen simpel antwoord is. Jazeker, sociale media zullen een rol spelen, maar we mogen de turbulentie in de wereld en de polarisatie aangewakkerd door media en politieke extremisten niet uit het oog verliezen. Tegelijk zijn heel veel mensen op zoek naar identiteit en wordt er van buitenaf misbruik gemaakt van die zoektocht.

Daarom is het goed dat president Nelson ons verzekert dat we allemaal een waarde hebben en dat een hart dat weet dat het geliefd is en gefocust blijft op zijn doel, klopt met standvastigheid, vertrouwen en hoop, ongeacht wat er in het leven gebeurt. Tegelijk betekent dat ook dat als we beseffen welke waarde we zelf hebben, het beter en makkelijker is om de andere met waardigheid te benaderen.

President Nelson’s tweede les grijpt direct terug op de evangelische waarheid: heb uw naaste lef net als uzelf. Ik citeer onze profeet met deze wijze woorden: “Een eeuw ervaring heeft mij dit met zekerheid geleerd: woede overtuigt nooit, vijandigheid geneest nooit en twist leidt nooit tot blijvende oplossingen. Te veel van het huidige publieke debat, vooral online, bevordert vijandigheid in plaats van empathie.“

De wereld heeft meer nood aan vredestichters. En dan moeten we niet meteen denken dat we zelf de oorlogen in Oekraïne of Gaza zullen stoppen. Maar we moeten ook niet gelaten aan de kant blijven staan omdat we niks kunnen doen, want we kunnen zoveel meer dan niks doen. Het is zo verleidelijk, ook voor mij, om ergens online een snedige opmerking te maken. We denken te scoren als we een ander, al dan niet online, in de hoek zetten of een klap verkopen. We moeten echter terug leren dat we meer punten scoren als we respect tonen, luisteren naar de redenen waarom iemand een ander standpunt inneemt en aanvaarden dat we we niet in een rat race zitten waar we de ander moeten overtuigen van ons gelijk.

Dat begint bij onszelf. We moeten niet wachten tot een ander de eerste stap zet. Dat kunnen we niet controleren, maar onze eigen keuzes hebben we wel in de hand. Voor wie de leringen van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen bestudeert, zal het begrip keuzevrijheid wel bekend in de oren klinken. Voor wie nieuwsgierig is naar hoe keuzevrijheid essentieel onderdeel is van Gods plan, heb ik de warme uitnodiging om eens langs te komen. We kunnen zelf bruggenbouwer en vredestichter zijn. Zelfs kleine daden – zoals contact zoeken over grenzen van geloof, cultuur of politiek heen – kunnen deuren openen naar genezing.

Ook als leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen moeten we hier meer mee bezig zijn. We mogen niet in een wij-zij-houding vervallen. En dan bedoel ik zeker niet alleen tegenover wie nog geen lid is van de kerk, maar zeker ook tegenover ieder die ongeacht van hun lidmaatschap, niet helemaal recht wandelt op het pad dat Jezus Christus heeft uitgetekend. Ongeacht de keuzes die iedere mens maakt, leert president Nelson ons hier dat we respect moeten hebben voor de waarde van iedere dochter en zoon van God.

Ik ben blij met deze boodschap van onze profeet. Hij begint niet met te zeggen dat geloof in Christus de enige stap is die we moeten zetten. Maar hij eindigt wel met er op te wijzen dat deze houding een rechtstreeks gevolg is van de liefde voor Christus. Of hem het met zijn verjaardagswens te zeggen:

Mijn geloof leert me dat Jezus Christus meer dan twee millennia geleden dezelfde wetten van geluk predikte: God liefhebben en onze naaste liefhebben. Na 101 jaar kan ik zeggen dat dit geen abstracte theologische ideeën zijn, maar praktische wijsheid. Ze hebben me gesteund tijdens verlies en triomf, onzekerheid, vrede, oorlog en genezing. Als we deze eeuwige waarheden omarmen – onze eigen waarde eren, anderen met waardigheid behandelen en onze gezinnen koesteren – zullen ons leven en onze wereld stabieler en vreugdevoller zijn.