Een nieuwe roeping

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen heeft geen betaalde clerus zoals de meeste Vlamingen dat gewoon zijn van de katholieke kerk. Onze kerk werkt volledig dankzij haar leden die geroepen worden in diverse taken om samen een levende kerk te vormen. Iedereen steekt op zijn of haar manier de handen uit de mouwen. Het is ook gebruikelijk dat je niet een eeuwigheid dezelfde taak uitoefent. Een roeping heeft een dubbele functie: enerzijds is het nodig om onze kerk te laten werken maar anderzijds geeft het je de kans om zelf bij te leren en anderen te dienen. Dus is het ook normaal dat je wanneer de tijd rijp is, een nieuwe roeping krijgt. Zo ook dus voor mij vandaag. Ik ben vandaag ontheven als zendingsleider. Die taak hield in dat ik voornamelijk als coördinator aan de slag was. Ik verzorgde de communicatie tussen de voltijdzendelingen actief in Gent en de plaatselijke leiders in onze gemeente. Het is een taak waarin ik op zachte manier leiding gaf aan de zendelingen, hen mogelijkheden liet zien die ze zelf niet gezien hadden en vooral constant hun motivatie ondersteunde voor het prachtige werk dat ze leveren. Ik heb deze roeping met veel liefde gedaan. Ik heb altijd mezelf voorgehouden dat deze jongens en meisjes ver van huis weg zijn en niet zitten te wachten op iemand die hen de les spelt, maar liever iemand hebben die op een liefhebbende manier hen begeleidt. Een beetje papa op verplaatsing voor hen zijn. Dat ik daar min of meer in gelukt ben, mocht ik recent nog ondervinden toen ik op vaderdag volgende kaart kreeg van de zendelingen: Deze kaart zal ik altijd koesteren en geeft een idee waarom ik vandaag ergens met een gevoel van droefheid afscheid neem van deze roeping. Maar ik zal altijd proberen een papa voor hen te zijn, terwijl ze zo ver weg zijn van huis.   Mijn nieuwe taak Maar de Heer opent steeds een deur als hij ergens anders een venster sluit. De reden voor mijn ontheffing is dat het blijkbaar tijd is om een nieuwe roeping te vervullen. Vandaag ben ik geroepen als ouderlingen quorum president. Voortaan is het mijn taak om al de broeders en hun gezinnen geestelijk te steunen en te dienen. Een roeping die in nauwe samenwerking met de gemeentepresident dient vervuld te worden.   Ik ben enorm dankbaar voor deze roeping. In mijn patriarchale zegen staat dat mijn leven dient te draaien rond dienstbaarheid en deze roeping is één en al omtrent het dienen van mijn broeders en zusters. Het is ook een enorme verantwoordelijkheid die ik zal proberen 100% waar te maken. Ik zal me inzetten om voor iedereen bereikbaar te zijn, om beschikbaar te zijn waar mogelijk. Maar ik zal het niet alleen kunnen. Mijn eerste taak is om nu onder gebed en inspiratie twee broeders aan te bevelen om mijn raadgevers te worden. Zij worden samen met mij verantwoordelijk om alles in goede banen te leiden. Maar ook de andere broeders kunnen van mij regelmatig telefoon verwachten. Een quorum president moet niet alles zelf doen: het is mijn visie om iedereen mee aan boord te krijgen en samen een broederschap te vormen. Delegeren en opvolgen zullen twee sleutelwoorden zijn in mijn nieuwe taak. De ringpresident zegende me in mijn aanstelling met de kracht om “op liefdevolle manier doortastend te zijn” en ik zal die opdracht ter harte nemen.   Ik hoop dat ik het vertrouwen dat vandaag in mij werd gesteld, niet zal beschamen. En dan bedoel ik zowel het vertrouwen van mijn leiders, van mijn broeders en zusters maar vooral ook van God. Ik beloof dat ik mijn best zal doen en dat ik me volop zal smijten in deze taak.