2026: het jaar waarin we niet langer afwachten maar handelen

Daar staan we dan. De eerste bladzijde van een gloednieuw jaar, 2026, ligt voor ons als een onbeschreven blad. Voor velen voelt zo’n begin als een zeldzaam moment om de balans op te maken. We kijken naar de wereld om ons heen – een wereld die soms onrustig aanvoelt, waarin we overspoeld worden door informatie en waarin grote maatschappelijke vraagstukken ons het gevoel kunnen geven dat we maar kleine, machteloze toeschouwers zijn aan de zijlijn van de geschiedenis.

Toch voel ik aan het begin van dit jaar een diepe, onwankelbare hoop. Die hoop komt niet voort uit een naïef optimisme dat alle grote problemen in de wereld zichzelf wel zullen oplossen. Integendeel, mijn hoop is geworteld in een principe dat ik door de jaren heen steeds sterker ben gaan voelen: wij zijn niet hier om lijdzaam af te wachten wat de toekomst brengt. Wij zijn hier om die toekomst zelf vorm te geven, stap voor stap, mens voor mens.

Het wonder van de kleine dingen

In de hectiek van ons dagelijks bestaan vergeten we wel eens hoe krachtig één individu kan zijn. We hebben vaak het idee dat we grootse, meeslepende daden moeten verrichten om een verschil te maken. Maar in het Boek van Mormon staat een zin die mijn kompas vormt voor het komende jaar: ‘Door kleine en eenvoudige dingen worden grote dingen teweeggebracht’ (Alma 37:6).

Dit is een universele waarheid die we overal om ons heen zien, als we maar goed kijken. Een machtige eik begint als een klein eikeltje; een kabbelende beek vormt na verloop van tijd een diep ravijn. In ons eigen leven werkt het precies zo. Voor 2026 wil ik ons uitdagen om die ‘kleine dingen’ weer serieus te nemen. Een oprecht compliment aan een vreemde, een geduldig gesprek met een buurman die eenzaam is, of simpelweg de keuze om niet mee te gaan in bitterheid wanneer anderen dat wel doen. Dat zijn de werkelijke bouwstenen van een betere wereld. Het zijn kleine daden die, wanneer ze worden samengevoegd, een onstuitbare golf van positiviteit kunnen creëren.

Christus als gids voor actieve verantwoordelijkheid

Of je nu een diepgelovig christen bent, of simpelweg iemand die op zoek is naar meer morele houvast in zijn leven: de leringen van Jezus Christus bieden een blauwdruk voor een leven dat ertoe doet. Wat mij persoonlijk altijd raakt in de verhalen over de Heiland, is dat Hij nooit afwachtte. Hij nam geen genoegen met de status quo. Hij zocht de mensen op die aan de rand stonden, Hij genas waar pijn was en Hij sprak waar anderen zwegen.

In het Nieuwe Testament leert Hij ons: ‘Gij zijt het licht der wereld. Een stad die boven op een berg ligt, kan niet verborgen blijven’ (Mattheüs 5:14). Deze tekst zie ik niet als een vrijblijvend compliment, maar als een directe oproep tot verantwoordelijkheid. Het vertelt ons dat we de morele plicht hebben om het goede dat in ons zit niet voor onszelf te houden. We hebben allemaal een uniek ‘licht’ – een talent, een portie empathie, een scherp inzicht – en 2026 vraagt van ons dat we dat licht laten schijnen, juist daar waar het donker is.

Het evangelie van Christus leert ons dat we geen slachtoffers zijn van onze omstandigheden, maar actieve deelnemers. We hebben de kracht gekregen om zelf het goede te verspreiden. Er is een mooie tekst in de christelijke traditie die zegt dat we ‘met ijver betrokken moeten zijn bij een goede zaak, en vele dingen uit eigen vrije wil moeten doen’ (Leer en Verbonden 58:27). Het sleutelwoord hier is ‘eigen vrije wil’. We hoeven niet te wachten tot een overheid, een organisatie of zelfs een kerk ons vertelt wat we moeten doen. De roeping om een goed mens te zijn, dragen we al in ons hart.

De wereld die we zelf bouwen

Wanneer we de leringen van Christus serieus nemen, verschuift onze focus van ‘wat kan de wereld voor mij doen?’ naar ‘wat kan ik voor de wereld betekenen?’. Het evangelie is voor mij geen abstracte theorie voor op de zondagmorgen, maar een praktische handleiding voor het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid op de maandagvrijdag.

Koning Benjamin, een wijs leider uit het Boek van Mormon, zei het heel krachtig: ‘Wanneer gij in de dienst van uw medemensen zijt, zijt gij louter in de dienst van uw God’ (Mosiah 2:17). Dit principe overstijgt religieuze grenzen. Het gaat over fundamentele menselijkheid. Als we 2026 ingaan met de dagelijkse vraag: ‘Wie kan ik vandaag een stukje verder helpen?’, dan verandert dat de sfeer in onze gezinnen, onze buurten en op onze werkplekken.

Verantwoordelijkheid nemen betekent ook: stoppen met wijzen naar anderen. Het is makkelijk om de schuld van de verharding in de maatschappij bij ‘de ander’ te leggen. Het is moeilijker, maar veel zinvoller, om bij jezelf te rade te gaan: ‘Draag ik bij aan de vrede, of aan het conflict?’. Door de principes van Christus – zoals vergeving, integriteit en onbaatzuchtigheid – toe te passen, worden we zelf de verandering waar we op hopen.

Een uitnodiging voor het nieuwe jaar

Mijn wens voor jou in 2026 is dat je de kracht ontdekt van je eigen invloed. De wereld heeft op dit moment geen behoefte aan meer cynisme of passieve toeschouwers. Ze heeft behoefte aan bouwers. Mensen die durven te geloven dat hun acties ertoe doen.

Laten we dit jaar de regie nemen. Laten we besluiten om actieve verspreiders van hoop te zijn. Of dat nu gebeurt door een groot project te starten of door simpelweg elke dag één persoon een glimlach te bezorgen: doe het met je hele hart.

De weg van Christus is een weg van actie. Het is een weg van verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en voor de mensen om je heen. Als we dat doen, dan wordt 2026 niet zomaar een jaar dat ons overkomt, maar een jaar waarin we samen iets prachtigs opbouwen.

Ik wens je een gezegend, hoopvol en bovenal daadkrachtig 2026 toe.