Vorige week werd in Salt Lake City een rapport gepresenteerd. Geen spectaculaire persconferentie. Geen trending hashtag. Gewoon een panel van humanitaire organisaties die samen de balans opmaken van wat er het afgelopen jaar is gedaan. Het heet het Caring for Those in Need 2025 Report en het beschrijft wat De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen wereldwijd doet voor mensen in nood.
Ik zal eerlijk zijn: dit soort momenten zijn zeldzaam.
Onze kerk communiceert weinig over wat ze doet. Niet omdat er niets te vertellen valt. Maar omdat dat nu eenmaal de cultuur is. Je helpt. Je praat er niet over. Dat is al generaties lang zo. Maar hier, in dit rapport, worden voor één keer feiten gedeeld. En die feiten zijn indrukwekkend.
Feiten die je niet snel ergens anders leest
Samen met het World Food Program werden er alleen al in Haïti 88.000 schoolmaaltijden uitgedeeld het afgelopen jaar. Haitï, een land dat nauwelijks bereikbaar is. En het resultaat? De schoolinschrijvingen stegen met 80 procent. Niet omdat er een nieuwe wet kwam. Maar omdat kinderen eten kregen.
Via UNICEF worden 170.000 kinderen in vier Afrikaanse landen voorbereid op school via het Learning for Life-programma, waarbij meer dan 10.000 leerkrachten werden opgeleid. Samen met CARE werd in Nepal gewerkt aan voedingszekerheid voor moeders en kinderen onder de vijf jaar door middel van moestuinen, kippen en toegang tot markten. Kleine ingrepen, grote gevolgen.
En dan dit: neonatale tetanus veroorzaakte in 2010 nog 50.000 doden per jaar. Er waren 59 landen waar de ziekte endemisch was. Nu zijn dat er nog acht. Niet door een vaccin dat plots verscheen, maar door een jarenlange, stille samenwerking. Vasthoudend. Ongezien.
Shelterbox werkt samen met de Kerk in conflictgebieden waar je als organisatie zonder die lokale verankering nooit binnen raakt. In Tsjaad, Kameroen, Myanmar. Tenten, zonnelantaarns, klamboes. Op het moment dat iemands leven instort, staat er iemand aan de deur met het meest basale dat er bestaat: een dak.
Stil, maar klaar
Wat mensen niet zien, is het systeem erachter.
De Kerk heeft wereldwijd hulpgoederen permanent op voorraad staan. Niet voor als er iets misgaat. Maar voor wanneer het misgaat. En dat is een fundamenteel verschil. In Barbados werd vorig jaar een ultramodern magazijn geopend, samen met het World Food Program. Toen orkaan Melissa als de eerste cat-5-storm ooit Jamaica trof, was Shelterbox in staat om binnen de kortste keren materiaal op een schip te laden en direct te leveren. Dat is logistiek die jaren van voorbereiding vergt.
En dat logistieke denken bestaat ook lokaal. Als bisschop ben ik persoonlijk betrokken bij de noodplannen voor onze regio. We hebben kant-en-klare protocollen voor het geval er een ramp gebeurt in Vlaanderen of omgeving. Wie wordt gecontacteerd. Hoe de coördinatie verloopt. Hoe mensen worden opgevangen. En nee, het gaat niet enkel om onze leden. We kijken naar de bredere gemeenschap. Dat is niet louter een goed voornemen. Het staat op papier en het wordt geoefend.
Wallonië, 2021
Je hoeft niet naar Afrika of Haïti te kijken om dit te begrijpen.
In de zomer van 2021 trof een verwoestende watersnood de provincie Luik en omliggende regio’s. Huizen verwoest, kelders volgelopen, mensen die alles kwijt waren. Wat er volgde vanuit onze kerk was onopvallend maar constant. Week na week trokken ploegen vrijwilligers vanuit onze wijken in Vlaanderen naar Luik. Puin ruimen. Huizen schoonmaken. Drinkwater voorzien. Niet eenmalig, als gebaar. Maar herhaaldelijk, als gewoonte.
Dat haalde de krant niet. Dat was ook niet de bedoeling.
Zonder vragen te stellen
Bisschop Waddell zei het tijdens het panel zo: ‘We zetten onze focuq ons op de twee grote geboden. God liefhebben en onze naaste als onszelf.’ Dat klinkt eenvoudig. Maar wie dat consequent toepast, belandt al snel bij een vraag die je liever niet hardop stelt: wie is mijn naaste eigenlijk?
Het antwoord van onze kerk in de praktijk is duidelijk. De naaste is de moslim wiens moskee afbrandt, en aan wie je op vrijdag je kerkgebouw aanbiedt voor het vrijdaggebed. De naaste is het kind in Sierra Leone dat je nooit zult ontmoeten, maar wiens armomtrek de grootte heeft van een kwartje en wiens leven je kunt redden met een pakje pindapasta van 50 dollar. De naaste is de buurvrouw in Luik die niet weet hoe ze haar huis weer bewoonbaar moet maken.
Christelijke naastenliefde is geen theorie. Ze is ook niet voorbehouden aan wie dezelfde overtuiging deelt, dezelfde taal spreekt, dezelfde vlag draagt. Ze is er voor wie haar nodig heeft.
Trots in stilte
Ik schrijf dit niet om te bewonderen wat wij doen als kerk. Ik schrijf het omdat dit rapport een van de zeldzame momenten is waarop feiten worden gedeeld. En die feiten verdienen aandacht. Niet om ermee te pronken, maar omdat ze mensen kunnen aansporen.
Want het systeem werkt alleen als er mensen in zitten.
Je hoeft niet naar Salt Lake City te vliegen of een rapport te lezen om bij te dragen. Via JustServe vind je projecten bij jou in de buurt. Maar je kunt ook gewoon beginnen dichtbij. Je buur. Je straat. Je stad.
De kerk werkt het best als ze stilletjes werkt. Maar er is niets mis mee om dat af en toe hardop te zeggen.
Ontdek meer van GeensZins
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
